Krótki rys historyczny.

Praca zbiorowa wykonana w ciągu ostatnich kilku lat przez uczniów Szkoły Podstawowej w Zelczynie uczęszczających na zajęcia kołka historycznego.
Zelczyna 2002

    Przy drodze z Oświęcimia do Krakowa, kilka kilometrów na zachód od Skawiny, rozlokowała się na przestrzeni wieków wieś Zelczyna. Istnieje od kilkuset lat. Jej nazwa pojawia się już w dokumentach pochodzących z XIV wieku. Była to kiedyś niewielka osada. W XVI stuleciu można się było w niej doliczyć dwóch łanów kmiecych, trzech zagród bez roli, jakiegoś komornika z bydłem i jednego wiejskiego rzemieślnika. Pod koniec XIX wieku było w Zelczynie 58 domów, w których żyło 308 mieszkańców.

     Istniał też majątek dworski obejmujący 178 mórg ziemi. Na początku XX wieku został on częściowo rozparcelowany. Wtedy to, na przełomie XIX i XX wieku powstawała w Zelczynie z prawdziwego zdarzenia szkoła. Jej początki były trudne. Dowiadujemy się o tym z kroniki szkolnej. Zaczęła ją prowadzić w 1921 ówczesna nauczycielka, pani Janina Stankiewiczówna. Ona to wyszukała w urzędowych księgach wiadomości związane z rozpoczęciem działalności oświatowej w Zelczynie. Szkoła w tej wiosce założona została w ostatnim roku XIX wieku. Wcześniej nauka w tej okolicy odbywała się tylko dorywczo. Przeważnie zimą, pojawiał się we wsi wędrowny chłop - nauczyciel, zbierał chętne do nauki dzieci w jakiejś chacie i uczył je czytania drukowanych liter. Za swoja pracę otrzymywał najczęściej jakieś produkty rolne - ziemniaki, zboże nabiał.... W wyniku takiej nauki wielu ludzi potrafiło czytać, ale mało, kto umiał pisać.