Strona główna | Szkoła | Historia | Osiągnięcia | Świetlica | Kronika | Publikacje | Galeria | Biblioteka | Dla rodziców
    Artykuły, wiersze, konspekty, konkursy, scenariusze zajęć
 
Jasełka
Wieczerza wigilijna
Znowu Święta
Dzień kobiet
Czas wolny
O czytaniu
Aktywizacja
O wychowaniu
Konkurs: 1-3
Konkurs: 4-6
Biały uśmiech
Wkrótce zima
Nauczyciel kluczem
ADHD w szkole
Uwaga - konflikt!
Dysleksja
Bezpieczeństwo
Uczeń na drodze
Bezpieczny uczeń
Aktywna szkoła 2015
 

ADHD – w szkole – ABC nauczyciela czyli zasady pracy z dzieckiem nadpobudliwym.

 

 
     ADHD skrót ang. nazwy Attention Deficit Hyperactivity Disorder (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi) nazywamy też zespołem hiperkinetycznym. Jest on zauważalny u ok. 10% populacji.
 
     Stopień uciążliwości objawów zależy od następujących warunków:
- uwarunkowań genetycznych
- środowiska
- świadomego oddziaływania
- leczenia
 
     Nadpobudliwość to dysfunkcja, a nie efekt złego wychowania.
 
     Symptomy ADHD utrzymują się bardzo długo, utrudniając naukę oraz upośledzając funkcjonowanie w grupie rówieśniczej. Rozchwianie emocjonalne i niedojrzałość uczuciowa sprawiają, że młode osoby są mało odporne na trudne sytuacje.
 
Problemy dzieci nadpobudliwych:
- nieumiejętność uczenia się na błędach (dzieci znają zasady, ale ich nie stosują) Szybciej zrobią, niż pomyślą.
Według statystyk ok. 30% wyrasta z ADHD .
 

Cechy i przyczyny nadpobudliwości psychoruchowej.
     Najnowsze badania wykazują, że ADHD jest zaburzeniem przekazywanym z pokolenia na pokolenie czyli uwarunkowanym genetycznie.

­- trudna sytuacja domowa, problemy finansowe, zdrowotne, rodzinne
- brak stałych norm i zasad
- niekonsekwencja rodziców i ich impulsywność
- nadużywanie w ciąży alkoholu, nikotyny, leków, narkotyków nasilają te objawy.
 
     Dzieci z ADHD nie są w stanie ustalić, które informacje są najważniejsze, szybko się rozpraszają, wszystko jest dla nich ciekawe.
     Zespół nadpobudliwości najlepiej jest widoczny w wieku szkolnym, ponieważ zaburzenia uwagi wpływają na osiągnięcia szkolne.
 
     Poważnym problem jest brak akceptacji ze strony rówieśników. Może to prowadzić do rozwoju depresji, uzależnienia od papierosów, narkotyków, alkoholu oraz rozwoju osobowości aspołecznej.
 
     Cechą wyraźną ADHD jest duża przewaga procesu pobudzania nad procesem hamowania.
 
Objawy:
     W sferze ruchowej to ekspresja ruchowa i niepokój wewnętrzny, dzieci wręcz szukają okazji, aby wyżyć się ruchowo. Są gotowe wykonać każde polecenie związane z ruchem. Gorzej, gdy mają wykonać coś na miejscu. Nie mogą wówczas zapanować nad własnym pobudzeniem nerwowym. Niepokój ruchowy objawia się w drobnych, niepotrzebnych ruchach (bazgrzą po zeszycie, obgryzają ołówek, niszczą rzeczy wokół siebie). Ich nadpobudliwość skupia się też wokół własnego ciała, obserwować można również tiki.
 
     Objawy nadpobudliwości psychoruchowej w szkole wyrażają się przede wszystkim trudnościami w skupieniu uwagi, wzmożonym odruchem orientacyjnym oraz pochopnością i pobieżnością myślenia. Mają trudności z utrzymaniem uwagi na trudnych zadaniach czy grach. Wydają się nie słuchać tego, co się do nich mówi. Mają problemy z zastosowaniem się do instrukcji. (nie kończą jednego zadania, przechodzą do następnego).
 
     Nadpobudliwość może się także przejawiać we wzmożonej wyobraźni. Świat fantazji dominuje nad światem rzeczywistym. Dzieci wydają się wówczas nieobecne, są zamyślone, pogrążone w swoim świecie, nie śledzą toku zajęć. Dzieci z nadpobudliwością szybko i z błahych powodów gniewają się, obrażają, płaczą. Są to osoby konfliktowe, mające trudności z przystosowaniem się do wymagań szkolnych: są agresywne, zaczepne, czują się dotknięte każdą uwagą. Gwałtownymi wybuchami agresji zrażają do siebie rówieśników.
 
     U innych dzieci nadpobudliwość wyraża się lękliwością przed różnymi sytuacjami. Takie dzieci łatwo się wzruszają czyjąś krzywdą, zamartwiają się lub płaczą. Silniej przeżywają konflikty między rodzicami. Są egocentryczne, wrażliwe na krzywdę i niesprawiedliwość, która ich dotyczy.
 
Skuteczne metody postępowania
     Uczniowie z nadpobudliwością powinni pozostawać pod stałą opieką specjalistyczną. Bycie nauczycielem lub wychowawcą dzieci nadpobudliwych nie jest łatwą sprawą. Nieprzestrzeganie przez te dzieci zasad, niemożność samokontroli pochłania bardzo dużo uwagi nauczyciela i kosztuje dużo cierpliwości. Najskuteczniejsze są metody behawioralne, które polegają na wypracowaniu skutecznych mechanizmów kontroli własnych impulsów, przestrzegania norm, umiejętność powracania do przerwanych działań. Ważne jest stosowanie specjalnych metod wyciszających, usprawniających koncentrację uwagi i skutecznego radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Nauczyciel powinien być konsekwentny w postępowaniu,
- często chwalić
- mówić, co wolno, a czego nie należy robić
- zawsze egzekwować przyjęte przez u-a do realizacji zadania.
 
     Należy systematycznie przyzwyczajać dzieci nadpobudliwe do zakończenia każdego rozpoczętego zadania, stale je kontrolować i przypominać o obowiązkach, a także służyć pomocą przy ich realizacji.
     Dużą rolę ogrywają również ćwiczenia ruchowe (biegi, zabawy pantomimiczne, drama) a także zabawy przy muzyce oraz ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne.
 

     Ważna jest także współpraca z rodzicami takich dzieci, ponieważ to rodzice powinni stwarzać poczucie bezpieczeństwa takim dzieciom. Wymagania należy stawiać w jasny i klarowny sposób, należy ograniczyć dziecku czas przeznaczony na komputer, oglądanie TV. Rozkład dnia powinien być uporządkowany. Osoba opiekująca się takim dzieckiem powinna być konsekwentna i wymagająca, powinna kontrolować swoje emocje, nie powinna reagować wybuchowo i gwałtownie. Rozwiązywanie konfliktów powinno następować zaraz po sytuacji konfliktowej.

Opracowała Jadwiga Smal

 

Szkoła Podstawowa w Zelczynie, 32-051 Wielkie Drogi, tel./fax.: 012-270-60-21, e-mail: sp@zelczyna.eu